ဘေလာ့ခ္ဂါမ်ား ညီညြတ္ၾကပါေစ...

လက္ဆင့္ကမ္းျခင္းေၾကာင့္ နယ္ပယ္ အသီးသီးမွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဆိုတာ အဆက္ဆက္ ျဖစ္ေပၚ တည္ရွိေနဦးမွာပါပဲ...

လက္ဆင့္ကမ္းျခင္း သေဘာတရားဟာလည္း တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လႊဲေျပာင္းေပးတာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ၊ ထူးဆန္းစြာ အလိုေလွ်ာက္ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာလို႔ ခံယူမိပါတယ္ပါ။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္က စီနီယာ ဘေလာ့ခ္ဂါႀကီးေတြ ေရးတာေတြကို သေဘာက်ၿပီး ကိုယ္ကလည္း ေနာက္က လိုက္ေရးခဲ့တဲ့အခါ အလိုေလွ်ာက္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ဘေလာ့ခ္ဂါ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္...

၂၀၀၆/၇/၈ ဘေလာ့ခ္ဂါေတြ ေခတ္ေကာင္းစဥ္က ျမန္မာဘေလာ့ခ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ေပမယ့္ ဘေလာ့ခ္တစ္ခု ေအာင္ျမင္ဖို႔ အလြန္ခက္ခဲပါတယ္.. တစ္ေန႔ကို လူသံုးဆယ္ေလာက္ လာလည္ရင္ကိုပဲ ေပ်ာ္ေနတာပါ..

ကိုယ့္ဆီမ်ား စာေရးဆက္သြယ္လာရင္... အို... ေျပာစရာကို မရွိဘူးး..

Facebook က မရွိေသး၊ ျမန္မာျပည္ ပရိႆတ္ကလည္း အခုေလာက္ကို မမ်ားေသးပါဘူး။ ေဆာင္းပါးေတြ ႀကိဳက္လို႔ ရွယ္ခ်င္ရင္ ေမးလ္နဲ႔ပဲ ရွယ္ၾကရပါတယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွယ္ထားလို႔ ေရာက္လာတဲ့ ေမးလ္ေတြ ဆိုတာ မနည္းပါဘူး။ အားလံုးကို စာမျပန္ႏိုင္ေတာ့ Auto Reply ေလးမွာ စာေရးၿပီး ျပန္ခိုင္းထားရတယ္..

အဲဒီအခ်ိန္က ဘေလာ့ခ္ဂါေတြကို တန္ဖိုးလည္းထားၾကတယ္၊ အရမ္းလည္း ေလးစားၾကတယ္။ အဆင့္အတန္းမရွိတဲ့ comments ေတြ ေရးဖို႔ဆိုတာ အေဝးႀကီးပါ..

ဘေလာ့ခ္ဂါေတြ အခ်င္းခ်င္းကလည္း Respect အျပည့္၊ ေစာင့္ထိန္းအပ္တာေတြကို ေစာင့္ထိန္းၾကလို႔ ကိုယ့္နယ္ပယ္မွာ ကိုယ့္သိကၡာ ကိုယ္ထိန္းၾကတယ္..

Facebook ေပၚျပဴလာ ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ဘေလာ့ခ္ဂါ အခန္းက႑ အနည္းငယ္ ေမွးမွိန္သြားပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘေလာ့ခ္ဂါႀကီးေတြ ဆက္မေရးၾကေတာ့ဘူူ၊ အခ်ိဳ႕ Facebook ေပၚမွာပဲ ပရိႆတ္နဲ႔ ဆက္လက္ ရပ္တည္ေနၾကေသးတယ္...

မ်ိဳးဆက္သစ္ ဘေလာ့ခ္ဂါေတြဟာ Facebook ေၾကာင့္ ဟိုးးတုန္းကထက္ လူသိမ်ား နာမည္ႀကီးဖို႔ ပိုျမန္လာတယ္၊ ပိုလြယ္လာတယ္....

ပရိသတ္နဲ႔ ပိုမိုနီးစပ္လာတယ္၊ ေျပာရရင္ အရင္တုန္းက ဘေလာခ့္ဂါေတြထက္ အခ်ိန္ပိုေပးရတယ္၊ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြလည္း ပိုမ်ားလာေတာ့ ပိုရွာေဖြရတယ္၊ ပိုႀကိဳးစားရတယ္။

သိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေၾကာင္းအရာတူသြားခဲ့ရင္ အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈမထားပဲ ရံဖန္ရံခါ ၿငိတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။

ဒီလိုၾကားထဲမွာ "ဝင္ကစြပ္" ဘေလာ့ခ္ဂါေတြလည္း ေပါလာတယ္။ နာမည္ရၿပီးသား ဘေလာခ့္ေတြက ေဆာင္းပါးေတြကို စုစည္းၿပီး အားလံုး တင္ထားတာေတြလည္း ေတြ႕ေနရပါတယ္။

ဒီေတာ့ ဝါသနာအရ ဘေလာ့ခ္ေရးေနၾကသည့္တိုင္ အခ်ိဳ႕ ခံယူခ်က္ေလးေတြက စီနီယာ ဘေလာ့ခ္ဂါေတြနဲ႔ မတူေတာ့ပါဘူး..

ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕က စိတ္လက္ပ်က္စြာ အၿပီးတိုင္ စြန္႔ခြာ သြားၾကသလို အခ်ိဳ႕မွာ အားတင္းၿပီး ႀကိဳးစားေရးေနဆဲပါ..

ဒီျပႆနာ အမ်ားစုဟာ နည္းပညာနယ္ပယ္မွာ အဆိုးဆံုး ျဖစ္ေနပါတယ္...

နည္းပညာ ဘေလာ့ခ္ဂါတစ္ဦးမို႔ ဘေလာ့ခ္ဂါ အဆင့္အတန္း ပိုျမင့္လာေအာင္ ပရိသတ္ တန္ဖိုးထာတဲ့ ဘေလာ့ခ္ဂါတစ္ဦးအျဖစ္ စဥ္စားႏိုင္ဖို႔ ခံယူခ်က္ေလး လမ္းေၾကာင္းခ်င္ပါတယ္...
(ေစတနာအေပၚ မူတည္၍ လြပ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲႏိုင္ပါတယ္)

**ဘေလာ့ခ္ဂါဟု ေခၚသည္**

နည္းပညာအေၾကာင္းကို ေရးသားေဖာ္ျပေနေသာ ဘေလာ့ခ္ဂါသည္ "တံခ်ဳ" တံႏွင့္တူ၏။
စားသံုးလိုသူတို႔ မမီွမကမ္း ျဖစ္ေနေသာ ေခါင္ဖ်ားမွ နည္းပညာ အသီးအပြင့္တို႔ကို ကူညီဆြတ္ခူးေပးရာ၏...

သို႔ေသာ္ ထိုအသီးကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ၍ ခြံေကၽြးျခင္းငွာ တံခ်ဳ၏ အလုပ္မဟုတ္ေပ..
ထို႔ျပင္ "တံခ်ဳ" တံသည္ ထမီ႐ုတ္ရန္ မဟုတ္ေပ..
............

နည္းပညာ ဘေလာ့ခ္ဂါသည္ "လမ္းျပေျမပံု" တစ္ခ်ပ္ႏွင့္တူ၏။

သြားလိုရာ ခရီးပန္းတိုင္ ေရာက္ေအာင္ အခ်က္အလက္ စံုလင္စြာျဖင့္ ပံ့ပိုးေပးရာ၏...

သို႔ေသာ္ ခရီးလမ္းဆံုးတိုင္ ေရပူေရခ်မ္း ဆပ္ကပ္ ျဖည့္ဆည္းေပးရေသာ "တိုးရစ္ဂိုက္" မဟုတ္ေပ...
..............

တစ္ပါးသူအား ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သိရွိနားလည္ေအာင္ ညႊန္ျပေပးသူသည္ သင္ၾကားေပးသူ မည္၏..
ပုစၧာတစ္ပုဒ္၊ ကိစၥတစ္ခု ၿပီးေျမာက္ေအာင္ ကူးေရးခိုင္းသူသည္ ေျဖရွင္းေပးသူသာ ျဖစ္သည္..

ေစတနာထားျခင္းသည္ မြန္ျမတ္ေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္..
သို႔ေသာ္ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္လိုေသာစိတ္ကို ပ်က္စီးေစတတ္ေသာ "Spoon Feed" ေစတနာမ်ိဳးကိုေတာ့ အားမေပးရာ... အေလ့အက်င့္ မျပဳေပးသင့္ရာ..
..............

ဘေလာ့ခ္ဂါမ်ား ညီညြတ္ၾကပါေစ...

(မိုးသိၾကား)